طبیعت تلخ

وقتی در طبیعت غرق می شوی فراموش می کنی کوله باری از ناخواسته ها و نگرانیها روی شانه هایت سنگینی می کند.دوست داری بال داشته باشی تا پرواز کنی اما خدا آن روز را نیاورد که پسرک شیطانی به پستت بخورد و پرهایت را بکند و سنگی به پایت ببندد و تو را در قفسی از جنس نداشته هایت زندانی کند، هرروز تکه ای از پر هایت را برایت کنار ظرف آب و دانه ات بیاورد تو را به یاد آنچه که بودی  و او آن را از تو گرفت ، بیندازد. سخت است نه . و سخت تر اینکه فراموش کنی در دل طبیعت حسرت به دل شنیدن صدای همنوعان آزاد و رهایی که دوستت داشتند باید به انتظار مرگ بنشینی.......هرچند که قرار است موجودی از جنس آدمیزاد را به دنیای پسرک بازیگوش آرزوهایت هدیه کنی.و مطمئنی که زق زق هایش همیشه از آن توست.......

اشکهایی که ادامه دارد..

دلم خیلی گرفته با این تفاوت که این بارکسی دروجودم هست تا با او درددل کنم.مثل تمام روزهاییکه خسته و دلشکسته درراه روزنامه قطرات اشک باریده شده بر گونه هایم را می شمردم ،به سر کاررفتم. با این تفاوت که قبل آمدن تمام کشو  لباسهایش را دوباره مرتب کردم مثل همه روزهایی که وقتی دلم می گیرد با لباسهای به اندازه کف دستش درددل میکنم و فریاد می زنم که چقدر برای آمدن و در آغوش کشیدنش بی تابم. روزگاری درحسرت آمدم اویی گذشت که فکرنمی کردم روزی قلب و روحم را زیر لگد های خودخواهانه خودش لجن مال کند، شبهای بسیاری درآرزوی آغوشی گذشت که گرمایش برای دیگران بود و تب خستگی هایش از آن من.بوی عطر مردانه اش در گرمای هم آغوشی هایش با بهتر ازمن ها به خیسی هوس می گرایید و سهم من صدای منشی تلفنی بود که همیشه از نبودنش خبر می داد.روزهای گرم تابستان من بودم و عرق ریزان انتظار و در سرمای استخوان سوز زمستان من بودم گرمای شعله های آتش نبودن.همیشه در پس اولین روزهای زندگی مشترک سهم من هیاهوی مردان مستی بود که پیک های عیششان را با زحمت کباب های به سیخ آذین شده من نوش می کردندو عاقبت من حیرانی بود که تا صبح به مخمور بودن همیشهگی اش باید تا طلوع صبح در آن دست و پا میزدم.سالهای اوج زندگی در فلق جوانی با عشق بازی های بی مهابایش با آنهایی گذشت که یا هیکلشان ازمن بهتر بود ویا اقبالشان از تصاحب آغوش مردانه اش خواستنی تر. شبهای ملس لواسان که با آن دیوسیرت پست صبح می شد و من به خیال جمع بودن رفقا در کنار هم تا صبح به خاطر نبودنش بیدار.و حالا که سرآزیری جوانی ام شده باید به خاطر اسارتش در دود ها و نئشگی ها سکوت کنم.سهم من همان حسرت ازنداشتن آغوش مردانه اش شده بس. با این تفاوت که در انتظار آمدن موجودی ازجنس خودم و او هستم و نمی دانم که چه خواهد شد..................لباس های به اندازه یک کف دست فقط تنهایی هایم را پر می کند و هیکل خفته اش بر تخت که پس از بلعیدن لقمه ای از طعام شب در اتاقی دیگر به خواب می رود.و باز من می مانم یک دنیا سکوت و حسرت و ورق زدن خاطراتی تلخ و تکراری دقایقی سخت تر........مثل همه این هشت سال که پشت سر گذاشتم.دلم برای اوج زیبایی ام تنگ شده سالهای هشتاد که مثل طعمه ای بر دهان عقاب ربوده شدم و خورده شدم نابود شدم...............

اما همیشه دوستش داشتم اما نمی دانم  آیا باز هم دوستش خواهم داشت........................

 

حسرت روز قشنگ

کاش می شد مثل حباب در پس قطره آب ُ گم شد ازهرچه دراین دنیا هست..........

کاش می شد که شباب در پی عشق به خون خفته آن روزقشنگ در دلم بشکفد از دامن یاس......

و تو را در افق آبی آب بسپارم به باد.................

هشت ساله گي يك حادثه

دوازده تير كه گذشت عمر زندگي مشترك ما هشت ساله شد. اما هيچ وقت حوادث خوب با اتعكاس هاي خوب هم همراه نمي شود. دلم اين بار از غصه آنچه كه لياقت شنيدن آنها را نداشتم گرفته . من هميشه كنارش بودم مثل هر چيزي كه ممكن بود فكرش را بكند ، مراقبش بودم ،مونسش بودم ، همراه تمام اعمالش . اما حيف كه نتوانست اين رفاقت را نگه دارد. كمتر رفيقي از سوختن وآتش گرفتن مي گويد، كمتر كسي بلاگردان معشوقش مي شود اما هرچه كه فكرش را بكني كردم تا او از آن من باشد اما نشد. اقرار به كرده ها و اعتراف به ناكرده ها ، همه را شنيدم و افسوس...........دسترنج دوست داشتن هميشه آن چيزي نيست كه انتظارش را داري و حق من در اين هشت سال پر فراز و نشيب فقط گوشه تنهايي بود كه قرار است نا آمدن موجودي كوچك و فريبا به تمام آنها پايان بدهد. خدا كند جشن ۹سالگي اين پيوند با قدم هاي كوچك او هر لحظه گرم تر و بهتر شود.................

همیشه تنهام

اینم مثل بقیه حوادث تلخ هیچ وقت پایان ندارد.با اینکه رفته بودم وسایل نی نی و خریدم و یه دنیا ذوق کردم اما طبق معمول چشمام پر از اشک .همیشه زیادی ام. حوصله تو خونه موندن و ادا هاش و دیدنشو ندارم. همون بهتر که روزهای تعطیل من سرکارم و اون دنبال عشق و کیف خودش. فرقی هم نی کنه که باشم چون همیشه مزاحمم.زیر بار تمام مشکلات یک طرفه دارم له می شم و هیچ کس نیست تا به دادم برسه. از کسی هم توقع ندارم چون یاد گرفتم همیشه رو پاهای خودم وایسم و به کسی تکیه نکنم. اگرم می خواستم تا تکیه کنم یا تکیه گاهی نبود یا دیوار فرو می ریخت و زحمت آوارش می افتاد گردن من. طبق معمول من تنها ترین کسی هستم که باید با دردسرهایم سر کنم. با خوشحالی هام تنهایی حال کنم . با غصه هام تنهایی بجنگم با بد بختیهام تنهایی کنار بیام. با ارزوهام یک تنه خلوت کنم و با این طفلکی که تنها دلخوشیم اومدن و تو آغوش کشیدنشه خودم شادی کنم. نی نی قبل اومدنت همیشه دلم میخواست تا تورو برای خودم داشته باشم ،عروسک زنده من. اما وقتی اومدی تو میشی تنها امید من. تنها مونس من تنها همدم من . عشق من امید من آرزوهای نداشته ام روزهای ندیده ام غصه های هق هق شده ام رنج تمام تنهاییام و .........خداکنه حداقل تو یکی دیگه تنهام نذاری..........................................................................

روز پردلهره

امروز روز پر دلهره ای بود مخصوصا وقتی اون اتفاق بزرگ توجهم را جلب کرد. امروز برای اولین بار صدای قلبش را شنیدم.....................................................

باور کردنی نبود. قلب موجودی دیگر در وجودم می تپد. موجودی مستقل با دستها و پاهای کوچک اندامی شکل گرفته قدی حدود ۱۲سانتی متر و وزنی اندازه ۱۵۰گرم . اندازه یک لیوان کوچک شاهتوت که این وقتها حسابی تو فرحزاد دهن آدم و آب میندازه. دلم می خواست از خوشحالی فریاد بزنم. حوادث همیشه هم تلخ نیستند و همیشه هم آن طور که فکر می کنی نخواهند بود .گاهی اوقات غیر قابل تصور و خارج از ذهن گاهی هم منفور و نافرجام....اما این یکی قراره که از نوع بهترین باشه و من از رخدادنش بسیار خوشحالم با ایمکه  با مشکلات زیادی دارم دست و پنجه نرم می کنم اما راضی ام.......

دلتنگي پايان ندارد

روزهاي خوبي را در كنار آناني كه دوستشان داشتم پشت سر گذاشتم و حالا دلتنگ آن دقايقم.روزهاي فرازو فرود. اما زيباتر آنكه در باطن انتظار تولد موجودي را لحظه شماري مي كنم كه پايه هاي نااميدي ام را با خبر آمدنش در قلبم شكست...جنسيت هديه الهي برايم تفاوتي ندارد ، فقط اينكه با خودش سلامتي را داشته باشد و بركت.آمدنش نه تنها براي من شيرين و مبارك شد بلكه او را هم در دنياي مسووليت و باور پدر شدن غوطه ور ساخت. حالا شايد عشق رنگ رفته اش را دوباره بازيابد و به آتش اين زندگي دامني از جنس آغوش و گرما بزند. روزها و شبها در كنار هم فقط به آمدن او فكر مي كنيم و آماده مي شويم تا در دنياي شيرين كودكانه اش با اشكها و قهقه هايش غرق شويم ، با نالخوشي هايش دل به اميد خدا بسپاريم و با زيباييهايش در خلوت خودمان پايكوبي كنين.ديگر براي ساختن گلوله هاي برفي زمستان امسال تنها نيستيم و براي سر كردن يلداي آرزوها بي مونس.دنياي دو نفره ما مي رود تا در آغوش آمدن اويي كه دين و دنياي ما خواهد شد زيبا و زيبا تر شود . ما عاشقيم و عشق او بزرگترين بت پرستش ماست.

پیش بینی حوادث کاری ناممکن است

از اینکه پس از پنج سال روزنامه ای که صفحه حوادثش را خون دل حفظ کرده بودم به خاطر بی معرفتی مدیرانش به ورطه توقیف کشیده وشد بسیار متاسفم. از این تاسف همین قدر بگویم که هنوز با دقایق خاطره انگیز و به یادماندنی آنجا به نوشتن افتخار می کنم. جایی که برای به هدف رسیدن و درخشش آن بسیار زحمت کشیدم و رنج بردم. روزهای گرم تابستان و سرمای سالهای ۸۱ تا پایان اسفند ۸۶ .همان روزهایی که با دبیران سرویس حوادث سروکله زدم تا جایی که خودم با این حکم احساس افتخار کردم. حوادث همیشه برایم تلخ بود و تلختر اینکه زود بی حاصل گذشت.....همبستگی رفت تا در کشاکش دعوای حزبی بی ثبات و بی برنامه در گرداب یکدندگی ها و ناملایمات آدمهای بی مبالات گم شود تا آنها سینه هایشان را بیشتر سپر کنند و از حال خبرنگارانی که آواره شان کردند غافل تر بمانند .خدایی هست تا پاسخ دهد...............

مرداب تنهايي

كار از گلوله هاي برفي و انتظار همراه شدن آدمكي از جنس برف و يخ براي بازي با دستاويز هاي كودكي گذشته...... من ماندم و كودكي كه به تلاش براي فهم آدم هاي بزرگ گذشت و بزرگي كه در حسرت كودكي سپري خواهد شد. از دلتنگي هم گذشته كه شدم مثل جغد شوم بد اقبال . زبانم فقط به نااميدي باز مي شود و گام هايش فقط در گذراندن ايام بي وفا.كودكيي در حسرت بزرگي و بزرگسالي در مرداب كودكي ........

واز همه مهم تر اينكه در آتش اين حسرت چون تكه اي از يك آهن تف ديده ذوب شوي و به چشم هيچ كس هم نيايد. كيست كه مرا ياري كند.............. هيچ كس غير از اقبال ناكام خودم..................

هميشه روزگار تلخ زود مي گذرد و ايام خوش مثل برق و سهم من از  اين خرابه ها تكه سنگي براي يادبود كه عمري تا به آغوش كشيدن آن باقي نمانده است..........................   

دلم برای بازی کودکانه با گلوله های برفی تنگ شده

دلم برای بازی در هوای برفی برای قدم زدن در دنیای سپیدی که از هرگونه پلیدی دور مونده تنگ شده. دلم برای آغوش تنگ یک بغل محبت و آرامش لک زده.کاش کودکی پایان نداشت. روزگار خوش دور بودن از خواهش ها و التماس محبت ها، نفهیدن دردها و غصه ها،روزگار خوش شیرین زبانیهای کودکانه که در هجوه ننگ عشق در قالب گستاخی های ادم کهای ازخود متشکر به باد فراموشی سپرده شد.کاش برف بودم. به احترام سکوت بارش برشانه های دخترکی سفیدرو که در حسرت آغوش یک عروسک است،می نشستم.کاش در مشت پسرکی در حال درست کردن گلوله ای برفی بادیگران گره می شدم تا اوج لذت قدرت یک پرتاب ماهرانه را بین دوستانم به رخ بکشم.کاش بر روی پارویی میهمان بودم که مرد خانه ای مرا از اوج بام گرم زندگیش می روبید و در آغوش زمین می انداخت.کاش همان قطره آبی بودم که از گوشه چادر مادری در پس کوچه های یخزده تنهایی در زیر لگد مال گل و شل ها غش می کردم.دلم برای همه خوشیهای دنیا تنگ شده. باور عین داشتن همه و هیچ عاقبت تنها ماندن اندوهی بس ناممکن است و تحملش در توان قطره برفی چون من خارج.دلم می خواست در اوج زیبایی آفرینش خدا غرق می شدم.کاش خلقت خدارا در باطنم لمس می کردم.کاش تنهاییام را به جای التماس بیهوده به او با طفلکی از جنس خودم قسمت می کردم.کاش همه چیز همان گونه می شد که من آرزوداشتم.اما حیف که همه چیز همان گونه است که من بیزارم.حتی کسی نیست در اوج آدم شدن و از کودکی دور ماندن دعوت برفبازی ام را اجابت کند ویا از کنارش با طعنه تمسخر عبور نکند.آدم ها هم که خیال می کنند آدم شدند بازهم همان کودکان دور مانده از اغوش مادرند. مثل من که آرزودارم خدا نیمی از عمرم را بگیرد و دوران کودکی ام را بازگرداند.اما حیف که این هم آرزوی محالی است.....................